مناسبت ها
اوقات شرعی
اوقات شرعی به افق تهران
اذان صبح: 04:02:13
طلوع آفتاب: 05:48:55
اذان ظهر: 13:06:12
غروب آفتاب: 20:23:28
اذان مغرب: 20:44:40
نیمه شب: 00:12:51
حدیث روز
  • امام رضا علیه السلام
  • مَن رَضى عن الله تعالى بالقَلیل مِن الرّزق رضَى الله منه بالقَلیل مِنَ العَمل ؛
  •  
  • بحـارالانـوار، ج 78، ص 357
سیری در سیره امام صادق (ع)
.
جلوه های صدق اهل بیت (ع) در صادق این خاندان به صورت ویژه بروز یافته است.
این جلوه ها را در رفتار آن حضرت بهترمی توان درک کرد. 
آنچه بیش تر رواج یافته، ذکر «قال الصادق» هاست که به حق زیر ساخت فکری، فقهی و کلامی شیعه را تشکیل داده است.
اما در کنار توجه به گفته های آن حضرت، فصل دیگری را هم باید گشود; فصلی برای تأمل و توجه در رفتارهای آن امام (ع) و بهره گیری عملی از این رفتارها. 
آنچه دراین نوشتار می‌آید، بخشی ازکردارهای امام صادق(ع) را منعکس می سازد. 
 
1 - انفاق 
هشام بن سالم می گوید: امام صادق (ع)  هنگامی که تاریکی شب فرا می رسید، انبانی از نان و گوشت و پول را بر می داشت و بردوش می نهاد و به سوی نیازمندان شهر مدینه می شتافت و آن ها را میانشان تقسیم می کرد.
آن ها او را نمی شناختند.
زمانی که امام صادق(ع) رحلت کرد و آن انفاق های شبانه ادامه پیدا نکرد، نیازمندان فهمیدند که چه کسی هرشب به آن ها غذا و پول می داد. 
معلی بن خنیس می گوید: امام صادق} با انبانی از نان بیرون آمد و من همراه او بودم. 
به اقامتگاه بنی ساعده رسیدیم. در آن جاگروهی خوابیده بودند. آن حضرت یک یا دونان بربالین هرکدام نهاد.
 به آخرین فرد که رسید، برگشتیم. 
پرسیدم: من به فدایت! آیا این ها حق را می شناسند (یعنی شیعه هستند)؟ 
امام (ع) فرمود: اگر حق را می شناختند، نمک را نیز با آن ها به صورت مساوی تقسیم می‌کردم. 
در روایتی آمده است: 
«کان الصّادق (ع)  یُطعَم حتّی لایَبقی لِعَیالِهِ شَی ءٌ» 
امام صادق } به فقیران اطعام می کرد تا آن جا که برای خانواده اش چیزی باقی نمی ماند. 
 
2 - میانه روی 
امام صادق (ع) در ایام قحطی دستور می داد برای تهیه آرد، گندم را با جو مخلوط کنند و  می فرمود: من می توانم برای خانواده ام آرد گندم خالص تهیه کنم ولی دوست دارم در زندگی اندازه و حساب و کتاب را خوب رعایت کنم. 
 
 

3 - دوری از بخل 
فضل بن ابی قره می گوید: 
رایت اباعبدالله(ع)  یَطوف مِن اوَّل الَّلیل إلی الصَّباح و هو یَقول: الّلهم قِنی شُحَّ نَفسی فَقُلت: جُعِلتُ فِداک ما سَمِعتُک تدعو بغیر هذاالدُّعاء؟ قال: وای شی ء اشدُّ من شح النَّفس، ان الله یقول: «و مَن یُوقَ شُحَّ نَفسَه فَاولئِک هُم المُفلِحُون » 
امام صادق (ع) را دیدم که از اول شب تا صبح، خانه خدا را طواف کرد و این دعا راخواند: خدایا! مرا از شر بخل نفسم برهان! گفتم: به فدایت شوم! از شما غیر از این دعا رانشنیدم؟ فرمود: چه چیزی بدتر از بخل نفس! بعد آیه «وَ مَن یُوقَ شُحَّ نَفسَه...» را خواند. 
 
4 - ادب بیماری 
امام صادق (ع) هنگام بیمار شدن می فرمود: «الله إجعَله عِلَّة أدب لاعِلَّة غَضَب.»  
بارخدایا! آن را بیماری ادب (و تنبه) قراربده، نه بیماری غضب (و خشمت). 
 




5 - دعا هنگام پیش آمد ناگوار 
«کان الصادق (ع): إذا حَزَّ به أمرٌ جَمَع النِّساء و الصَّبیان ثمَّ دَعَا و آمَنوا» 
حضرت امام صادق (ع)هرگاه به پیش آمد ناگواری برمی خورد، زنان و اطفال را جمع می کرد و سپس دعا می کرد و آن ها آمین می گفتند. 
 
6 - سجده بر تربت حسینی 
  «کان الصادق (ع)    لایَسجُد الّا عَلی تُربَةِ الحُسین (ع) تَذلُّلا لله وَ استِکانَةً إلَیه.» 
امام صادق } جز برتربت حسینی سجده  نمی کرد، تا در درگاه خداوند تواضع و فروتنی نماید. 
 
7 - دعا 
«کان الصادق (ع) یدعُو بِهَذا الدُّعاء: إلهی کَیف أدعُوکَ و قَد عَصیتُک و کَیف لا أَدعُوکَ و قَد عَرفتُ حُبِّک فی قَلبی...» 
امام صادق (ع) این دعا را می خواند: خدایا! چگونه تو را بخوانم، در حالی که تو را معصیت کرده ام و چگونه تو را نخوانم، درحالی که محبت تو را در قلبم احساس می کنم... 
 
8 - روزه 
«کان الصادق (ع) إذا صامَ لایَشَمُّ الریحان فَسئَل عَن ذلِک فَقالَ: إنّی أکرَه أَن أَخلَطُو صومی بِلِذَّة.»  
امام صادق (ع)  هنگامی که روزه می گرفت، ریحان را بو نمی کرد. از او علت این امر راپرسیدند. 
فرمود: من دوست ندارم که روزه ام را با لذت درهم آمیزم. 
 
9 - زیارت امیرالمؤمنین (ع)  
از صفوان جمال روایت شده است: با امام صادق } وارد کوفه شدیم. امام فرمود: ای صفوان! شتر را بخوابان، که این جا نزدیک قبرجدم، امیرالمؤمنین } است. 
امام فرودآمد، غسل کرد، جامه را تغییر داد، پا را برهنه نمود و فرمود: تو نیز چنین کن. 
به جانب نجف رفتیم. فرمود: گام ها را کوتاه بردار و سر را به زیر انداز. خداوند متعال برای هر گام که برداری، صد هزار حسنه می نویسد، صدهزارگناه را محو می کند، صدهزار درجه می بخشد، صد هزار حاجت را بر می آورد و ثواب هرصدیق و شهید را برای تو می نویسد.
آن حضرت با دل آرام، تن آرام، تسبیح، تهلیل و تنزیه به جلو می رفت، تا برسر قبر رسید و اشک بر گونه هایش جاری شد وگفت: « إنَّا لِله و إنَّا إلَیهِ راجِعُون»; آن گاه بر امیرالمؤمنین (ع) سلام کرد و...  
 
10 - زیارت حسینی 
امام صادق ( ع)  در مسجد حنانه - که ازمساجد شریفه، نجف اشرف است- امام حسین (ع) را به گونه ای خاص - که در مفاتیح الجنان ذکر شده است- زیارت کرد و سپس چهار رکعت نماز خواند. 
 
11 - دعا هنگام سفر 
امام صادق (ع) هنگام سفراین دعا رامی خواند: 
«الَّلهمَّ خَل سَبیلَنا وَ أَحسِن تَسیِیرنَا وَأَعظِم عَافِیَتِنا» 
 خداوندا! راه را برما بگشای وگزارش ما را نیکوگردان و عافیت ما را بزرگ ساز. 
امام صادق (ع) هرگاه پای در رکاب می نهاد، می‌گفت: «سبحان الذی سخّرلنا هذا وما کنّا له مقرنین ». نیز هنگام سفر هفت بار تسبیح     می‌کرد، هفت بار حمد خدا می نمود و هفت بارلااله الا الله می‌گفت. 
 
12 - صبح 
در روایت آمده که امام صادق (ع)  صبح که می شد، می گفت: 
«بِسمِ الله وَ بالله ومِن الله و إلی الله وَفی سَبیلِ الله و عَلی مِلَّةِ رسُول الله , الّلهم إلَیک أَسلَمتُ نَفسی و إلَیک فَوَّضتُ أَمری وَ إلَیک تَوجَّهتُ وَجهی وَ عَلیک تَوکَّلتُ یارَبِّ العَالَمین...»  
 
13 - صدقه 
در روایت آمده است: 
«إنَّه کان یَتَصَدَّقُ بِالسُّکر فَقیل له: أَتَتصَدَّق بِالسُّکر؟ قال نَعم إنَّه لَیسَ شَی ءٍ أحَبُّ الیَّ منه و أنا أحبُّ أَن یَتصدُّق بأحبُّ الأشیاء إلَیَّ.»  
امام صادق (ع) شکر را صدقه می داند. 
ازآن حضرت سؤال شد: آیا شما شکر را صدقه می دهید؟ فرمود: بلی. هیچ چیز نزد من دوست داشتنی تر از شکر نیست. من دوست دارم که محبوب ترین چیز را صدقه دهم. 
 
14 - عزاداری برای امام حسین (ع) 
طفلی شیرخوار را در مجلس عزاداری امام حسین (ع)  به نزد امام صادق (ع) آوردند. امام صادق (ع) طفل را بغل کرد و گریه اش شدت یافت.  
امام صادق (ع) به ابوهارون شاعر فرمود: شعری درباره حسین(ع)  بخوان. او شعری درباره آن حضرت خواند.
امام فرمود: آن‌گونه که در جمع خود می خوانی، بخوان. 
ابوهارون قصیده ای را با سوز خاصی خواند. امام باصدای بلند گریست. صدای زنان نیز از پس پرده برخاست.  
 
15 - حضور قلب در نماز 
امام باقر و امام صادق (ع) آن گاه که به نمازمی ایستادند، رنگ چهره آنان تغییر می کرد;گاه سرخ می شد و گاه زرد. گویا با کسی که او را می بینند، سخن می گویند. 
امام صادق (ع) در نماز، قرآن تلاوت کرد و بی‌هوش شد. بعد از   به هوش آمدن، از امام سؤال شد: چرا بی هوش شدید؟ 
امام فرمود: معنای آیات مرا بی هوش کرد. من آیات را تکرار کردم و در حالتی قرار گرفتم که گویا آیات را از کسی که آن را نازل کرده است، می شنیدم.  
   |    :   سیری  در  سیره  امام صادق (ع)

ارسال نظر:
ارسال
نظرات کاربران:
خانه چاپ ارسال به دوستان نسخه متنی کوچک کردن متن بزرگ کردن متن دانلود خروجی پی دی اف خروجی میکروسافت ورد
تعداد بازدید : 1931
7.1/10 (تعداد آرا 7 نفر )